१२ मंसिर २०७९, सोमवार

सुरेश पाण्डेयका दुई गजल

(एक)

जान त गयो दुश्मन हो फर्किन सक्छ ।
पुरा नभएका कामहरु सम्झिन सक्छ ।

खुशी मनाउदैन म बाँचे भनेर अहिलै
मध्यराति तरवार बोकेर उभिन सक्छ ।

यदि निसानाबाट फुत्किए भनेँ उसको
घरमा बा आमासँग बद्ला लिन सक्छ ।

अत्याचार सहेर बस्छु जति गरेपनि उस्ले
एकदिन अत्याचार पनि त तोडिन सक्छ ।

सोच्नै पर्दैन मैले गलत सधै उस्को बारेमा
आफैँ आफ्नो मृत्युको लागि आत्तिन सक्छ ।

(दुई)

जिउँदो मै मृत्युको खबर आई रह्यो ।
खबर सुनेर भित्र मनमुटू खाई रह्यो ।

उत्सव मनाउनु ठिकै हो मृत्यु हुदाँ
म बाँचे कै मेरेको उत्सव मनाई रह्यो ।

फूलदिए काँडा बनेर पनि हरेक पल
बद्लामा वचनले चोट लगाई रह्यो ।

दुख म जन्मिनुमा लागेको हुदै होइन
लाग्यो दुख जब जिवन गलाई रह्यो ।

यस्तो दुनियाँ हो मित्रले मित्र भन्दैन
तिमी भन्छौ यहा पराईले सताई रह्यो ।


सुर्खेत, बिरेन्द्रनगर

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *